Melpomène

Marthe, annesinin ölümünün kaza değil intihar olduğunu öğrenmenin sarsıntısıyla yaşarken, annesinin gençliğinde yatarak tedavi gördüğü hastanenin izlerini sürmeye başlar. O koridorlarda geçmiş, bugününkinden daha net konuşmaya başlar; dosyalar, tanıklıklar ve aile içinde yıllarca susturulmuş sırlar kat kat açılır. Annesinin sessizliğinin ardında yatan hikâye, Marthe'nin kendini tanıma biçimini de kökten sarsar. Gerçekle hayal arasındaki çizgi inceldikçe, onu çevreleyen insanlar — akrabalar, eski hekimler, tanıdık yüzler — artık güvenilir olmayan figürlere dönüşür. Charlotte Dauphin'in başrolde gerçekle buluştuğu bu dram, hafızanın aldatıcı doğasını, annelik bağını ve bir kadının kendi zihninin labirentinde aradığı çıkışı derin bir atmosferle anlatıyor.