Thính Giác

Ninh, boşanmış annesiyle birlikte yaşayan, sessizliğe alışmış genç bir çocuktur. Ebeveynleri birbirlerine küstüğünden beri evde konuşma azalmıştır; çocuk, ailenin yeniden bir araya gelmesini derinden diler. Tamirci olarak kamusal alanlara ve evlere desibel ölçerler kurar; bu iş onu şehirdeki gürültüyle ve insanların birbirini duyamayışıyla yüz yüze getirir. Ölçtüğü sessizlik, kendi evindeki boşluğun bir yansıması gibi gitgide onu rahatsız eder. Sevdikleriyle bağını kaybetme korkusu, Ninh'i hayatın öngörülemeyen ritimleriyle ve yetişkinlerin suskun çatışmalarıyla baş başa bırakır. Bao Le'nin yönettiği bu dram, iletişimin kırılganlığını bir çocuğun bakışından, sesin ve sessizliğin duygusal ağırlığını sade bir dille anlatır.